Panie Jezu, Pocieszycielu strapionych, staję przed Tobą w godzinie smutku, kiedy brakuje mi słów i sił. Dziękuję Ci za Twoją bliskość, która nie znika nawet wtedy, gdy nie potrafię jej odczuć. Ty znasz moje serce i widzisz, że ból może zamknąć mnie na pomoc, wdzięczność i obecność drugiego człowieka. Oczyść moje intencje, uspokój to, co jest we mnie niespokojne, i naucz mnie słuchać prawdy. Przywróć mi pokój serca i daj odwagę przyjąć życzliwą pomoc. Naucz mnie przechodzić przez trudny czas bez krzywdzenia siebie i innych. Otocz opieką wszystkich, którzy płaczą w samotności, przeżywają stratę albo tracą nadzieję. Niech moja słabość stanie się miejscem spotkania z Twoim miłosierdziem. Prowadź mnie ku dobru, umacniaj w wierze i zachowaj w swojej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.