Jezu, którego imię przypomina, że Bóg zbawia, staję przed Tobą w prostym wezwaniu Twojej obecności pośród codziennych spraw. Dziękuję Ci za bliskość, przebaczenie i nadzieję, które objawiłeś swoim życiem. Ty znasz moje serce i widzisz, że Twoje imię może być wypowiadane bez szacunku albo używane do osądzania i wykluczania ludzi. Oczyść moje intencje, uspokój to, co jest we mnie niespokojne, i naucz mnie słuchać prawdy. Naucz mnie wymawiać je z wiarą, wdzięcznością i gotowością do naśladowania Ciebie. Spraw, aby moje słowa niosły pokój, a nie lęk, presję lub pogardę. Otocz opieką tych, którzy wzywają Ciebie w chorobie, zagrożeniu, samotności i godzinie śmierci. Niech Twoje imię będzie dla nas znakiem miłosierdzia oraz odwagi do dobra. Prowadź mnie ku dobru, umacniaj w wierze i zachowaj w swojej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.