Panie, zatrzymuję się przed Tobą po dniach pracy, nauki i spotkań. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy zmęczenie utrudnia wdzięczność i spokojną ocenę wydarzeń, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie przyjąć to, co się udało, wyciągnąć wnioski z porażek i dobrze odpocząć. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy pracowali ponad siły i nie znaleźli czasu na odpoczynek. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.