Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy trzeba czekać dłużej, niż się spodziewałem. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy niecierpliwość prowadzi do pochopnych słów i decyzji, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie wytrwać bez bierności, dobrze wykorzystać czas i szanować tempo innych. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o chorych, oczekujących na decyzję, pracę, powrót bliskich lub rozwiązanie problemu. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.