Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy mogę wykorzystać swoje siły dla dobra drugiego. Dziękujemy za talenty, czas i okazje do bezinteresownej pomocy oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy potrzeba uznania odbiera czystość intencji, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas pomagać mądrze, nie upokarzać potrzebujących i współpracować z innymi. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci wolontariuszy, ratowników, opiekunów i ludzi codziennie służących bez rozgłosu. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.