Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy mogę wykorzystać swoje siły dla dobra drugiego. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy potrzeba uznania odbiera czystość intencji, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie pomagać mądrze, nie upokarzać potrzebujących i współpracować z innymi. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o wolontariuszach, ratownikach, opiekunach i ludziach codziennie służących bez rozgłosu. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.