Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy chcę kochać nie tylko słowem. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy egoizm każe wybierać wygodę kosztem drugiego człowieka, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie słuchać, pomagać konkretnie, szanować granice i pozostać wiernym w trudnościach. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o niekochanych, odrzuconych, krzywdzonych i tych, których trudno nam przyjąć. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.