Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy widzę własną winę i słabość innych. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy surowość wobec siebie albo innych zamyka drogę przemiany, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie łączyć prawdę ze współczuciem, pomagać powstać i naprawiać skutki zła. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o więźniach, ofiarach przestępstw, skrzywdzonych i sprawcach podejmujących nawrócenie. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.