Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy przyszłość wydaje się zamknięta. Dziękujemy za Twoje obietnice, wcześniejsze ocalenia i ludzi niosących pomoc oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy rozczarowanie podpowiada, że żaden wysiłek nie ma sensu, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas dostrzec możliwy następny krok, przyjąć wsparcie i cierpliwie odbudowywać życie. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci uchodźców, zadłużonych, więźniów, chorych i wszystkich tracących nadzieję. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.