Jezu Chryste, powierzam Ci swoją słabość, gdy przyszłość wydaje się zamknięta. Wiesz, jak łatwo tracę siły, gdy rozczarowanie podpowiada, że żaden wysiłek nie ma sensu. Nie proszę o życie bez trudności, lecz o serce zdolne przejść przez nie bez rezygnacji z dobra. Daj mi siłę, by dostrzec możliwy następny krok, przyjąć wsparcie i cierpliwie odbudowywać życie. Naucz mnie odpoczywać, przyjmować pomoc i wracać do zadania po niepowodzeniu. Zachowaj mnie od krzywdzenia innych własnym zmęczeniem. Umocnij także uchodźców, zadłużonych, więźniów, chorych i wszystkich tracących nadzieję. Bądź blisko nas w każdym kroku i spraw, aby rozpoczęte dobro wydało dojrzały owoc. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.