Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy inni zależą od moich decyzji i pracy. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy wygoda albo rozproszenie prowadzą do zaniedbań, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie planować, kończyć podjęte obowiązki i brać odpowiedzialność za skutki. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o rodzicach, opiekunach, przełożonych i wszystkich troszczących się o bezpieczeństwo innych. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.