Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy pytam o drogę mojego życia. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy lęk przed zobowiązaniem miesza się z cudzymi oczekiwaniami, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie rozpoznać prawdę o sobie, podjąć odpowiedzialną decyzję i być wiernym dobru. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o młodych szukających miejsca w życiu oraz tych, którzy utracili kierunek. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.