Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy plan nie powiódł się mimo wysiłku. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy wstyd oraz rozczarowanie każą oceniać całe życie przez jeden wynik, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie uznać błąd, wyciągnąć wnioski i zacząć ponownie bez oszukiwania siebie. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy po porażce utracili pracę, relację, zdrowie lub poczucie sensu. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.