Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy osiągnąłem ważny cel. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy pochwały mogą przesłonić wdzięczność i odpowiedzialność, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie cieszyć się bez pogardy dla innych, dzielić owocami i podjąć kolejny dobry krok. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy ciężko pracowali, lecz nie otrzymali uznania ani sprawiedliwej nagrody. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.