Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy wpatruję się w krzyż Chrystusa. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy ból lub poczucie niesprawiedliwości zamyka serce na innych, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie przyjąć trud bez rozpaczy, przebaczyć i pozostać wiernym dobru. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o prześladowanych, poniżanych i niesprawiedliwie osądzonych. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.