Panie, gdy cierpienie utrudnia myślenie, modlitwę i odpoczynek, dziękuję Ci za każdą chwilę ulgi, obecność bliskich i możliwość proszenia o pomoc. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy ból skupia całą uwagę na sobie i rodzi rozdrażnienie, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi szukać właściwego leczenia, zachować godność i nie ranić innych swoim napięciem. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci cierpiących przewlekle, samotnie i bez dostępu do skutecznej pomocy; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.