Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy cierpienie utrudnia myślenie, modlitwę i odpoczynek. Dziękujemy za każdą chwilę ulgi, obecność bliskich i możliwość proszenia o pomoc oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy ból skupia całą uwagę na sobie i rodzi rozdrażnienie, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas szukać właściwego leczenia, zachować godność i nie ranić innych swoim napięciem. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci cierpiących przewlekle, samotnie i bez dostępu do skutecznej pomocy. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.