Jezu Chryste, powierzam Ci swoją słabość, gdy cierpienie utrudnia myślenie, modlitwę i odpoczynek. Wiesz, jak łatwo tracę siły, gdy ból skupia całą uwagę na sobie i rodzi rozdrażnienie. Nie proszę o życie bez trudności, lecz o serce zdolne przejść przez nie bez rezygnacji z dobra. Daj mi siłę, by szukać właściwego leczenia, zachować godność i nie ranić innych swoim napięciem. Naucz mnie odpoczywać, przyjmować pomoc i wracać do zadania po niepowodzeniu. Zachowaj mnie od krzywdzenia innych własnym zmęczeniem. Umocnij także cierpiących przewlekle, samotnie i bez dostępu do skutecznej pomocy. Bądź blisko nas w każdym kroku i spraw, aby rozpoczęte dobro wydało dojrzały owoc. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.