Boże, Ojcze pełen dobroci, uwielbiam Cię, gdy cierpienie utrudnia myślenie, modlitwę i odpoczynek. Ty jesteś źródłem dobra i dajesz mi każdą chwilę ulgi, obecność bliskich i możliwość proszenia o pomoc. Gdy ból skupia całą uwagę na sobie i rodzi rozdrażnienie, pozostajesz wierny i nie przestajesz prowadzić człowieka ku prawdzie. Otwórz moje oczy na znaki Twojej obecności. Naucz mnie szukać właściwego leczenia, zachować godność i nie ranić innych swoim napięciem. Uczyń moje serce wolnym od pychy, pośpiechu i obojętności. Otocz opieką cierpiących przewlekle, samotnie i bez dostępu do skutecznej pomocy. Niech moje słowa, decyzje i czyny oddają Ci chwałę przez dobro okazane ludziom. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.