Boże, gdy cierpienie utrudnia myślenie, modlitwę i odpoczynek, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za każdą chwilę ulgi, obecność bliskich i możliwość proszenia o pomoc, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy ból skupia całą uwagę na sobie i rodzi rozdrażnienie, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi szukać właściwego leczenia, zachować godność i nie ranić innych swoim napięciem. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także cierpiących przewlekle, samotnie i bez dostępu do skutecznej pomocy. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.