Panie, gdy ciało lub psychika odmawia sił, dziękuję Ci za każdy dzień życia, pomoc medyczną i ludzi niosących opiekę. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy ból, strach i długie leczenie odbierają cierpliwość, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi przyjmować pomoc, współpracować w leczeniu i nie tracić nadziei. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci chorych bez opieki, leków, diagnozy oraz wsparcia najbliższych; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.