Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy ciało lub psychika odmawia sił. Dziękujemy za każdy dzień życia, pomoc medyczną i ludzi niosących opiekę oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy ból, strach i długie leczenie odbierają cierpliwość, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas przyjmować pomoc, współpracować w leczeniu i nie tracić nadziei. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci chorych bez opieki, leków, diagnozy oraz wsparcia najbliższych. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.