Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy ciało lub psychika odmawia sił. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy ból, strach i długie leczenie odbierają cierpliwość, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie przyjmować pomoc, współpracować w leczeniu i nie tracić nadziei. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o chorych bez opieki, leków, diagnozy oraz wsparcia najbliższych. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.