Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy serce przyspiesza, a myśli przewidują najgorsze. Dziękujemy za oddech, pomoc bliskich i każdą chwilę odzyskanego spokoju oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy lęk zawęża spojrzenie i odbiera zdolność działania, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas odróżniać realne zagrożenie od czarnych scenariuszy i szukać potrzebnej pomocy. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci tych, którzy przeżywają ataki paniki, traumę albo stałe poczucie zagrożenia. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.