Boże, gdy serce przyspiesza, a myśli przewidują najgorsze, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za oddech, pomoc bliskich i każdą chwilę odzyskanego spokoju, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy lęk zawęża spojrzenie i odbiera zdolność działania, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi odróżniać realne zagrożenie od czarnych scenariuszy i szukać potrzebnej pomocy. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także tych, którzy przeżywają ataki paniki, traumę albo stałe poczucie zagrożenia. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.