Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy brakuje mi bliskiej obecności człowieka. Dziękujemy za Twoją obecność, ciszę i możliwość głębszego poznania siebie oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy samotność zamienia się w poczucie odrzucenia i bezwartościowości, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas szukać zdrowych relacji, prosić o pomoc i samemu zauważać osamotnionych. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci osoby starsze, opuszczone, wykluczone oraz żyjące daleko od bliskich. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.