Jezu Chryste, powierzam Ci swoją słabość, gdy brakuje mi bliskiej obecności człowieka. Wiesz, jak łatwo tracę siły, gdy samotność zamienia się w poczucie odrzucenia i bezwartościowości. Nie proszę o życie bez trudności, lecz o serce zdolne przejść przez nie bez rezygnacji z dobra. Daj mi siłę, by szukać zdrowych relacji, prosić o pomoc i samemu zauważać osamotnionych. Naucz mnie odpoczywać, przyjmować pomoc i wracać do zadania po niepowodzeniu. Zachowaj mnie od krzywdzenia innych własnym zmęczeniem. Umocnij także osoby starsze, opuszczone, wykluczone oraz żyjące daleko od bliskich. Bądź blisko nas w każdym kroku i spraw, aby rozpoczęte dobro wydało dojrzały owoc. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.