Panie, gdy trudno odnaleźć radość i sens codziennych czynności, dziękuję Ci za ludzi gotowych wysłuchać, drobne dobro i możliwość odpoczynku. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy smutek skłania do izolacji i przekonania, że nic się nie zmieni, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi nazwać swoje uczucia, przyjąć pomoc i krok po kroku wracać do życia. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci osoby pogrążone w depresji, rozpaczy lub długotrwałym osamotnieniu; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.