Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy trudno odnaleźć radość i sens codziennych czynności. Dziękujemy za ludzi gotowych wysłuchać, drobne dobro i możliwość odpoczynku oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy smutek skłania do izolacji i przekonania, że nic się nie zmieni, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas nazwać swoje uczucia, przyjąć pomoc i krok po kroku wracać do życia. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci osoby pogrążone w depresji, rozpaczy lub długotrwałym osamotnieniu. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.