Boże, gdy trudno odnaleźć radość i sens codziennych czynności, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za ludzi gotowych wysłuchać, drobne dobro i możliwość odpoczynku, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy smutek skłania do izolacji i przekonania, że nic się nie zmieni, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi nazwać swoje uczucia, przyjąć pomoc i krok po kroku wracać do życia. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także osoby pogrążone w depresji, rozpaczy lub długotrwałym osamotnieniu. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.