Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy chcę nazwać otrzymane dobro. Dziękujemy za życie, ludzi, talenty, przebaczenie i codzienny chleb oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy przyzwyczajenie sprawia, że dary wydają się oczywiste, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas dziękować słowem i czynem, dzielić się oraz nie marnować otrzymanych możliwości. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci tych, których dobro pozostaje niezauważone i nieotrzymujących należnego podziękowania. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.