Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy chcę nazwać otrzymane dobro. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy przyzwyczajenie sprawia, że dary wydają się oczywiste, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie dziękować słowem i czynem, dzielić się oraz nie marnować otrzymanych możliwości. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, których dobro pozostaje niezauważone i nieotrzymujących należnego podziękowania. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.