Boże, Ojcze pełen dobroci, uwielbiam Cię, gdy chcę nazwać otrzymane dobro. Ty jesteś źródłem dobra i dajesz mi życie, ludzi, talenty, przebaczenie i codzienny chleb. Gdy przyzwyczajenie sprawia, że dary wydają się oczywiste, pozostajesz wierny i nie przestajesz prowadzić człowieka ku prawdzie. Otwórz moje oczy na znaki Twojej obecności. Naucz mnie dziękować słowem i czynem, dzielić się oraz nie marnować otrzymanych możliwości. Uczyń moje serce wolnym od pychy, pośpiechu i obojętności. Otocz opieką tych, których dobro pozostaje niezauważone i nieotrzymujących należnego podziękowania. Niech moje słowa, decyzje i czyny oddają Ci chwałę przez dobro okazane ludziom. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.