Panie, zatrzymuję się przed Tobą w świetle Zmartwychwstania Chrystusa. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy lęk przed przyszłością każe widzieć jedynie zamknięte drzwi, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie żyć jak człowiek odkupiony, odważnie świadczyć o nadziei i podnosić innych. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy stoją nad grobem bliskiej osoby i szukają pocieszenia. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.