Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy przebywam pośród pól, lasów, gór albo wody. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy roztargnienie nie pozwala dostrzec prostych darów, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie zachwycić się bez zawłaszczania, odpocząć i pozostawić miejsce czyste. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy chronią przyrodę, ratują zwierzęta i usuwają skutki katastrof. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.