Boże, gdy przebywam pośród pól, lasów, gór albo wody, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za piękno stworzenia, ciszę i możliwość odpoczynku, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy roztargnienie nie pozwala dostrzec prostych darów, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi zachwycić się bez zawłaszczania, odpocząć i pozostawić miejsce czyste. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także tych, którzy chronią przyrodę, ratują zwierzęta i usuwają skutki katastrof. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.