Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy myślę o całej wspólnocie uczniów Chrystusa. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy grzech, podziały oraz zgorszenie osłabiają wiarygodność wspólnoty, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie żyć prawdą, chronić skrzywdzonych i odpowiedzialnie współtworzyć wspólnotę. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o wiernych, duszpasterzach, osobach zranionych i tych, którzy odeszli od Kościoła. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.