Panie, gdy pamiętam o zakonnikach, zakonnicach i osobach konsekrowanych, dziękuję Ci za ich modlitwę, służbę, ubóstwo i świadectwo oddania. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy rutyna lub osamotnienie osłabiają pierwotną gorliwość, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi szanować ich powołanie, wspierać dobre dzieła i uczyć się bezinteresowności. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci wspólnoty zakonne, nowicjuszy, osoby starsze i przeżywające kryzys powołania; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.