Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy pamiętam o zakonnikach, zakonnicach i osobach konsekrowanych. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy rutyna lub osamotnienie osłabiają pierwotną gorliwość, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie szanować ich powołanie, wspierać dobre dzieła i uczyć się bezinteresowności. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o wspólnotach zakonnych, nowicjuszach, osobach starszych i przeżywających kryzys powołania. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.