Boże, gdy pamiętam o zakonnikach, zakonnicach i osobach konsekrowanych, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za ich modlitwę, służbę, ubóstwo i świadectwo oddania, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy rutyna lub osamotnienie osłabiają pierwotną gorliwość, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi szanować ich powołanie, wspierać dobre dzieła i uczyć się bezinteresowności. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także wspólnoty zakonne, nowicjuszy, osoby starsze i przeżywające kryzys powołania. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.