Panie, gdy myślę o zdolnościach i możliwościach, które otrzymałem, dziękuję Ci za rozum, wyobraźnię, sprawność, wrażliwość i okazje do rozwoju. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy porównywanie się rodzi pychę albo poczucie bezwartościowości, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi rozwijać talenty cierpliwie, dzielić się nimi i nie wykorzystywać ich przeciw ludziom. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci tych, których zdolności zostały zaniedbane, wyśmiane lub pozbawione szans rozwoju; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.