Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy myślę o zdolnościach i możliwościach, które otrzymałem. Dziękujemy za rozum, wyobraźnię, sprawność, wrażliwość i okazje do rozwoju oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy porównywanie się rodzi pychę albo poczucie bezwartościowości, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas rozwijać talenty cierpliwie, dzielić się nimi i nie wykorzystywać ich przeciw ludziom. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci tych, których zdolności zostały zaniedbane, wyśmiane lub pozbawione szans rozwoju. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.