Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy myślę o zdolnościach i możliwościach, które otrzymałem. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy porównywanie się rodzi pychę albo poczucie bezwartościowości, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie rozwijać talenty cierpliwie, dzielić się nimi i nie wykorzystywać ich przeciw ludziom. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, których zdolności zostały zaniedbane, wyśmiane lub pozbawione szans rozwoju. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.