Boże, gdy myślę o zdolnościach i możliwościach, które otrzymałem, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za rozum, wyobraźnię, sprawność, wrażliwość i okazje do rozwoju, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy porównywanie się rodzi pychę albo poczucie bezwartościowości, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi rozwijać talenty cierpliwie, dzielić się nimi i nie wykorzystywać ich przeciw ludziom. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także tych, których zdolności zostały zaniedbane, wyśmiane lub pozbawione szans rozwoju. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.