Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy dziękuję za ludzi, którym mogę ufać. Dziękujemy za szczere rozmowy, wspólną radość i pomoc w trudnych chwilach oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy egoizm albo brak czasu osłabiają przyjaźń, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas być lojalnym, mówić prawdę i nie opuszczać przyjaciela w potrzebie. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci tych, którzy zostali zdradzeni, odrzuceni albo nie mają bliskiej osoby. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.