Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy dziękuję za ludzi, którym mogę ufać. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy egoizm albo brak czasu osłabiają przyjaźń, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie być lojalnym, mówić prawdę i nie opuszczać przyjaciela w potrzebie. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o tych, którzy zostali zdradzeni, odrzuceni albo nie mają bliskiej osoby. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.