Panie, gdy myślę o moich braciach i siostrach, dziękuję Ci za wspólną historię, wzajemną pomoc i szansę pojednania. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy rywalizacja albo stare konflikty utrudniają bliskość, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi cieszyć się dobrem rodzeństwa, nie porównywać się i przebaczać. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci rodzeństwa rozdzielone przez odległość, konflikt lub rodzinne podziały; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.