Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy myślę o moich braciach i siostrach. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy rywalizacja albo stare konflikty utrudniają bliskość, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie cieszyć się dobrem rodzeństwa, nie porównywać się i przebaczać. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o rodzeństwie rozdzielonym przez odległość, konflikt lub rodzinne podziały. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.