Boże, gdy myślę o moich braciach i siostrach, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za wspólną historię, wzajemną pomoc i szansę pojednania, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy rywalizacja albo stare konflikty utrudniają bliskość, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi cieszyć się dobrem rodzeństwa, nie porównywać się i przebaczać. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także rodzeństwa rozdzielone przez odległość, konflikt lub rodzinne podziały. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.