Panie, gdy powierzam Ci moich rodziców, dziękuję Ci za ich trud, opiekę, poświęcenie i wszystko, czego mnie nauczyli. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy różnice zdań lub dawne zranienia utrudniają wdzięczność, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi szanować rodziców, rozmawiać uczciwie i pomagać im w potrzebie. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci rodziców samotnych, chorych, przemęczonych i martwiących się o dzieci; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.